Specialisten in Strafrecht, Contracten en Familierecht

17 december 2019

De Eilandadvocaat en het koperen geluk

Sjonnie was een jongen die mij altijd deed glimlachen. Om welke reden hij ook was opgepakt, hij had altijd een innemend verhaal. Zijn pogingen tot het bijeenschrapen van andermans waardevolle spullen, eindigden meestal in een groot fiasco. Het één nog erger dan het ander. Zo had Sjonnie zich tijdens een inbraak een keer opgesloten in een zeer goed beveiligde woning in Schagen. De eigenaren waren voor nog minstens twee weken met vakantie, zodat hij niets anders kon dan uit pure wanhoop zelf het alarmnummer 112 te bellen. Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen.

Ook nu was het weer een ongelofelijk verhaal.  Sjonnie had zichzelf benoemd tot oud-ijzerhandelaar en ging op zoek naar alle soorten metaal, waarvan hij meende dat het door anderen was weggegooid of achtergelaten. Uiteraard leverde dit soms wrijving op, wanneer de rechtmatige eigenaar achter Sjonnie aankwam en zijn metalen draden en bekabeling al dan niet zo vriendelijk terugvorderde. 

Deze keer had Sjonnie een verklaring die het misschien wel ging redden bij de rechter. Hij werd beschuldigd van het verduisteren van een stukje koperen kabel van 27 centimeter lang. Dit stukje koper had hij gevonden in een vuilcontainer vol bouwafval. De vuilcontainer stond op privégrond waar flink werd verbouwd en toen de uitvoerder de vreemde jongeman zag snuffelen, schakelde deze direct de politie in. Sjonnie werd ingerekend met het stukje koper op zak. “Op heterdaad betrapt!”, verweet de Officier van Justitie hem. “Maar de kabel lag in de vuilnisbak”, stamelde Sjonnie. En hij vervolgde: “Het was toch weggegooid? Dus niemand wilde het meer en ik kan er nog een paar centen voor krijgen. Ik zag het koperen geluk!”. Zelfs de politierechter kreeg medelijden met onze schavuit waarover in andere tijden vast jongensboeken vol waren geschreven. Maar de tijden veranderen en de veldwachter van weleer is nu een wijkagent. Geen standje meer van de schoolmeester, maar direct op gesprek bij justitie of de rechtbank.  

De politierechter probeerde haar beslissing uit te leggen: “Ook iets wat is weggegooid en zeker als dit nog waarde heeft, mag niet zomaar worden meegenomen. Je moet dan zeker weten dat dit mag en dat kan alleen door het te vragen”. Dit had Sjonnie niet gedaan, zodat er minimaal sprake was van verduistering. Ook al had Sjonnie het koper rechtmatig onder zich gekregen, hij had het zich niet mogen toe-eigenen. Daarvoor ontbrak de toestemming van de eigenaar. En omdat er een aangifte lag, was er voldoende bewijs en dus was Sjonnie strafbaar. “Ga maar twee weken zitten om hierover na te denken”, vorderde de Officier van Justitie. Sjonnie zat al bijna drie dagen vast en dat vond de rechter wel genoeg. Wel volgde nog een taakstraf, maar die kreeg hij deze keer voorwaardelijk. “Als stok achter de deur”, zei de politierechter. “Of misschien als steun in de rug”, voegde ik als laatste woord toe. Sjonnie bedankte de rechter hartelijk, blij dat hij weer naar huis mocht. En toen de zitting was gesloten zei Sjonnie: “Als ik weer wat vind, dan krijgt u dat van mij mevrouw de rechter. Ik heb oog voor mooi metaal en u mevrouw, u heeft een hart van goud.” 

Vincent van der Velde is advocaat bij Alpha Advocaten, Bel voor een vrijblijvend eerste advies of Whats-App: 06-53795546. Aan deze column kunnen geen rechten worden ontleend.

 

 

Terug naar overzicht Actueel

Bel nu rechtstreeks met een van onze strafpleiters

mr E.A.H. Van Den Bogaard
06-38 30 10 68

Stuur een e-mail
Toon profiel